منم تشنه، تویی باران، منم قطره، تویی دریا            منم پائین‌تر از پائین، تویی بالاتر از بالا

تویی فرزند ختم الأنبیا، فرزند خیر الناس            تویی فرزند خیر الأوصیا، فرزند اعطینا

ببخش از این که عمری چشم‌های بی فروغ من            نمی‌دیـدند نـورت را کـنار زینب کـبری

دم از تو می‌زند "وَالْفَجْر" هر صبحی که می‌آید            قسم به چادرت، به لیلة القدرت، إِذَا یغْشى

تو با تیغ کلامت کفر دشمن را در آوردی            شبیه خواهرت زینب، شبیه مادرت زهرا

مقامت مثل قبر مادرت پنهان‌تر از پنهان            ولی نور تو پشت ابر هم پـیداتر از پیدا

بلاغت، می‌چکد از خطبه‌هایت واژه در واژه            فصاحت، ذوالفقاری در بیانت محکم و شیوا

چه می‌بیند؟ همان حیدر، به وقت خشم تو، طوفان            چه می‌بیند؟ همان زهرا، به وقت خطبه‌ات، دریا

بخـوان بین رجـزهایت "عـلیٌ حُـبُّه جُنَّه            قَسیمٌ النّارِ وَ الجَنّه وَصیُّ المُصطفی حَقّا"

"امامُ الاِنسِ و الجِنَّه" که تا دشمن بفهمد تو            علی هستی؛ علی هستی؛ علیِ عالی اعلا

نرنج از تهمت اغیار، عروس جعفر طیّار            که بی رحم است این تاریخِ پُر تحریف و بی مبنا

چنان از اشک تو بارانی است این جاده می‌ترسم            که بعد از رفتنت دیگر بماند ناقه در گِل‌ها

من از اندوه می‌گویم، من از اندوه می‌خوانم            و می‌دانم نمی‌دانم از اندوهت کمی حتی

اگر چه بغض داری، اشک داری، غصه‌ها داری            ولی در چشم تو زیباست تقدیر خدا، زیبا

تو بعد از کربلا سمت مدینه آمدی یک شب            چه باید گفت آن شب را، به غیر از لیلة الأسراء؟

سرودی و همه با گریه و ناله به همراهت            چنین گفتی (وَ اَخبِر جَدَّنا اَنّا اُسِرنا) را*

اگر شعر آن چه تو فرموده‌ای باشد، نمی‌دانم            چه می‌گوئیم پس ما شاعران از روز عاشورا

*نقل شده که‌ حضرت اُمِّ‌کلثوم (س) پس از بازگشت از سفر شام و در بدو ورود به مدینه، زمانی که شهر پیامبر (ص) از دور پدیدار شد، با حزن و اندوه بسیار، شهر مدینة النبی را با شعری خطاب قرار دادند و در یکی از ابیات، چنین فرمودند:

وَ اَخـبِـر جَـدَّنـا اَنّا اُسِـرنا            وَبَعدَ الأسر  یا جَدّا سبینا

به جدمان خبر بده که ما اسیر شدیم و پس از اسارت‌، ای جد بزرگوار ما به انواع مصائب اسارت مبتلا شدیم‌.  بحارالأنوار، ج ۴۵، ص ١٩٧